Op het moment dat mijn kind overleed in mijn buik, na 41 weken zwangerschap, vroeg ik me af wat andere moeders deden om hun tijd te doden. Ik had geen ooievaar in de tuin, geen wandelwagen op het terras, geen wandelingen in de zon. Ik had tijd genoeg, maar ondernam helemaal niets. Ik las veel boeken over gevoelens, maar wat andere moeders nu de hele dag deden was mij niet duidelijk. Ik besloot daar een boek over te schrijven, want ondanks alle belangstelling die ik kreeg, voelde ik mij voor het eerst in mijn leven heel alleen.
