Wie met elf vingers geboren wordt, zou een groot pianist kunnen zijn. Maar dan moet je geen kousenhandelaar worden.
Met 'Brandbaard', het vervolg op zijn debuutroman 'Guurte', laat Remco Sikkel van Zoest opnieuw zien dat hij zijn toetsenbord kan bespelen als een klavier. Zijn krankzinnige verhaallijnen en taalvondsten doen soms denken aan het werk van Raymond Queneau, maar lijken vooral een ode aan het werk van de volkomen onbekende Thomas Fuller (1608-1661).
‘Wie geen gekken of bedelaars in zijn familie heeft, is verwekt door een bliksemstraal.’ (Th. Fuller)
‘De sfeer in kousenhandel Brandbaard mag grimmig genoemd worden, maar niemand die dat doet.’
(O. Cor)
